Maak depressie bespreekbaar Persoonlijk

Iets genaamd depressie

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Ja, ik zit al even thuis met een depressie. Vanaf december zit ik eigenlijk al niet zo lekker in mijn vel en dat ging met de maand slechter, totdat ik in februari brak, op het werk helaas. Ik kwam in tranen aan en stond te trillen op m’n benen. Gelukkig zag mijn teamleider dat het niet goed ging met me, en werd gelijk naar huis gestuurd om even tot rust te komen.

We zien je over 3 dagen weer. Jij gaat nu even bijkomen, zo kun je niet werken.

Dat was erg fijn, maar ook heel confronterend. Ik ben iemand die altijd maar doorgaat en aan anderen denkt, gevalletje zorgsyndroom. Nu moest ik alles ineens loslaten en helaas was mijn collega die week ook nog op vakantie. Geen planner in een verpleeghuis, je begrijpt dat dit enige onrust veroorzaakte. Maar toch koos mijn teamleider ervoor om mij naar huis te sturen. Ik deed nog wat taken die ik persé moest doen, en anderhalf uur later zat ik op de fiets naar een vriendin.

Je begrijpt ook wel, dat zoiets in drie dagen niet ineens over is. In eerste instantie wilde het werk een coach voor me inschakelen, omdat ze dachten dat het alleen aan het werk lag. Maar al snel werd duidelijk dat er persoonlijk het één en ander was gebeurd afgelopen periode en dat dit ook een grote rol speelde. Uiteindelijk heb ik er nog een maand mee doorgelopen omdat ik wel dacht dat het over zou gaan. Zoiets gebeurt jezelf natuurlijk nooit, dat is wat je denkt tenminste. Er stond tenslotte een weekje vakantie gepland eind februari, dus het was een kwestie van doorbikkelen en dan even bijkomen.

Dan kan ik mezelf vast wel weer opladen en het losten. Nieuwe energie en dan kunnen we er weer tegenaan.

Ook na de vakantie viel ik alweer snel terug in mijn oude patroon en ging het nog steeds niet beter, eigenlijk alleen maar slechter. Terwijl ik wel erg van de vakantie genoten heb en ik het werk ook echt even los kon laten. Begin maart ontdekten ze op het werk dan ook, dat het eigenlijk alleen maar slechter ging met mij en ik hulp moest gaan zoeken.

Een coach zal niet genoeg zijn Marlou, volgens mij kun jij beter naar de huisarts gaan, het ligt veel dieper.

Ik naar de huisarts voor psychische klachten? Echt niet! Waarom zou ik? Ik ben toch gewend om voor anderen te zorgen, ik kom hier wel overheen. Na gepusht te zijn vanuit het werk heb ik dan toch maar de huisarts gebeld. De dag erna kon ik al terecht. Laat het dan ook maar gelijk gebeuren, dan kan ik er niet langer meer over nadenken.

“Moeilijkste moment uit mijn leven so far.”
4 maart 2020, daar zat ik dan met trillende handen en benen in de wachtkamer, het voelde alsof iedereen me aankeek en zag dat het niet goed met mij ging. Nog heel even dacht ik weg te gaan, maar ik moest. Ik kan nou niet echt zeggen dat het vanuit mij kwam, maar ik deed het voor het werk. Er was een dubbele afspraak gepland, zodat we wat meer de tijd hadden en rustig konden praten. 20 minuten praten, over hoe kut ik mij voel. Dat is best gek als je gewend bent het er niet over te hebben. Gelukkig was het een fijn gesprek en zag de huisarts, dat het ook echt niet goed ging. Nog even werd er gedacht aan burn-out. Ik werd doorverwezen naar de praktijkondersteuner, waar ik de week erna naartoe ging. Ook dat moment van wachten in de wachtkamer leek weer een eeuwigheid te duren: Wat doe ik hier, dit ben ik niet, ik wil dit niet. Gedachten die allemaal door mijn hoofd speelden. Ook besefte ik ergens nog wel dat dit soort mensen hier voor zijn en het niet ‘gek’ is. Op dat moment is het alleen moeilijk te beseffen omdat je het zelf niet zo voelt.

Ik voelde mij behoorlijk down en kon alleen nog maar huilen en begon tegen steeds meer dingen op te zien.

Uiteindelijk ben ik vanaf de week van 16 maart halve dagen gaan werken, omdat ik merkte dat ik buiten de worsteling met mijn gedachtes ook erg vermoeid was. Ik sliep slecht en was kapot na een dag werken. Iets wat ik nooit heb. Zelfs hardlopen had ik niet altijd zin in. Helaas ging het in de weken erna nog slechter en ben ik sinds de laatste week van april helemaal gestopt met werken. Ik zat er mentaal en lichamelijk zo erg doorheen, dat ik het niet meer aankon.

Hoe gaat het nu?
Ik zit nog steeds thuis en het proces gaat met vallen en opstaan, wat natuurlijk normaal is, zoiets is niet ineens over. Gelukkig krijg ik nu vanuit mijn werk de rust en tijd om te herstellen. Dit geeft  mij meer rust, ik moet niks meer. Ook bezoek ik sinds midden juni een psycholoog. In de periode van maart tot juni ging ik eigenlijk nog verder achteruit en ben ik doorverwezen. Het zijn intensieve gesprekken en erg confronterend. Ik heb in mijn jeugd ook al het één en ander meegemaakt, dat er nu ook allemaal uit komt.

Voor jou leeflijd heb je al behoorlijk wat meegemaakt, aldus de psycholoog.

Ik ben altijd gewend om maar door te gaan en op een gegeven moment is het te veel. De bekende druppel die de emmer deed overlopen. Ik zit nu wel op het punt dat ik besef dat het niet gek is, na wat ik allemaal meegemaakt heb. Zowel vroeger als wat er vanaf afgelopen december gebeurd is, de uiteindelijke druppel(s).

Een simpel boodschapje doen is soms nog erg lastig. Het contact met mensen en de drukte kan ik erg slecht verdragen. Ik heb het idee dat ik dan vrolijk moet doen, terwijl ik dat helemaal niet ben en ik wil niet dat mensen zien dat ik down ben. Al zal een ander het niet eens zien, want ze kennen mij niet, maar toch heb ik het idee dat iedereen naar me kijkt. Ook ben ik momenteel erg met mijzelf in strijd omdat ik constant tegen mezelf zeg dat ik dit niet ben. Het is gewoon gek om je zo down te voelen wanneer je altijd zo actief en vrolijk bent geweest. Het is lastig te beschrijven maar het voelt echt als vechten.

Ook slik ik sinds april anti-depressiva en soms nog iets tegen onrust. Het was een behoorlijke stap om daarmee te beginnen. Ik ben een anti-medicijnen persoon, neem niet eens een Paracetamol bij hoofdpijn. Zoals de huisarts zei: ”Marlou, soms heb je het gewoon nodig, hoe erg het je ook tegenstaat”. Oké, dus ik ben depressief, diep van binnen wist ik het al wel maar de stempel is gewoon erg lastig… Ik wil mij tenslotte ook beter gaan voelen en als dit helpt dan vind ik het prima. Dat zeg ik nu ja, maar zo dacht ik er niet over toen ik startte. Ook dit was weer een stap.

Vorige week ging het nog even heel slecht, ik kan wel zeggen dat ik in een behoorlijk diep dal zat. Ik lag in bed tot 11/12uur, deed weinig, had geen zin meer in iets en voelde mij héél erg down. De medicatie is sinds vorige week verdubbeld en sinds vorige week vrijdag loopt er hier iets heel leuks in huis rond, daarover meer hieronder. Na die vrijdag zitten er betere dagen tussen, ik merk iets meer rust in mijn hoofd. Ik durf nog niet te hard te zeggen dat het goed gaat want dat zal het ook niet blijven gaan, dat heb ik wel geleerd de afgelopen maanden. Het gaat met vallen en opstaan, maar hopelijk zet de stijgende lijn nu langzaam door.

Het enige waar ik soms nog erg mee worstel is, dat ik vaak wekelijks, of om de week, bij de huisarts te vinden ben. Voorheen ging ik daar eigenlijk nooit heen. Natuurlijk omdat ik zelf al enige zorg ervaring heb, of het op het werk aan een dienstdoend arts vroeg, maar om er nu zo vaak te zijn voelt heel gek. Vorige week zei ik het nog tegen d’r ”Je zal wel denken, heb je haar weer”. ”Nee Marlou, dat denk ik niet, al zou je twee keer per week komen dan is het nog goed, hier zijn wij voor en je bent nu gewoon ziek.”

Luisteren naar mijn lichaam is nog nooit zo belangrijk geweest.

Ook heb ik de afgelopen maanden lichamelijk wat mankementen gehad. Ik ben behoorlijk afgevallen en dat eist zijn tol. Ik ben erg duizelig en voel mij alles behalve fit. Aan de andere kant mooi dat je lichaam een signaal afgeeft, anders zou ik maar door blijven gaan. Het sporten staat ook even op een laag pitje, ik train wanneer en hoe ver ik wil. Ik probeer de maandag en woensdag avond wel naar de atletiekbaan te gaan, om samen met mijn team te trainen. Maar als mijn lichaam die dag op voelt, dan skip ik.

Trots
Vorige week heb ik iets gedaan, waar ik best trots op ben. Ik heb al twee katten, Molly van 3 jaar en Saartje van 5 maanden. Saartje was ook iets, wat ik graag wilde maar het kwa ruimte niet kon, toen ik nog in Haarlem woonde. Vanaf december woon ik in een grotere woning in een dorpje verderop en hier kan het gemakkelijk! Toen ik halve dagen ben gaan werken en dat thuis moest doen i.v.m. Corona heb ik Saartje opgehaald!  Door het thuiswerken heb ik nu alle tijd om haar op te voeden, dacht ik tenslotte.

Het beste medicijn zonder bijwerkingen, aldus de huisarts.

Al een aantal jaren wil ik een hond. Ik ben opgegroeid met honden en katten en vind de aanwezig van dieren heerlijk! Ik kan mij eigenlijk geen thuis zonder dieren bedenken. En ja, een kat en hond verschillen toch heel erg. Een hond moet je uitlaten en laat het nu net een periode zijn waar ik moeite heb met dingen ondernemen. De afgelopen weken zat ik geregeld op Marktplaats en internet te kijken of ik iets leuks en betaalbaars kon vinden, want die “Corona prijzen” zijn gigantisch! Het liefste wilde ik een Pomeriaantje, je weet wel zo’n hond met meer haar dan hond, maar die zijn echt heel duur. Normaal al, laat staan nu. Ik heb er wel wat voor over, maar een hond voor 2.500-3.000 euro verkopen… Hallo mensen!, slaan jullie niet een beetje door? Dan maar kijken naar een Boomertje, die zijn kwa karakter ook wat gemakkelijker dan een Pomeriaan en ook erg leuk. Mijn moeder heeft er twee en die komen geregeld bij mij logeren. Ook die gaan voor prijzen weg, waar ik behoorlijk van schrok. Tot ik afgelopen vrijdag ochtend op Marktplaats een nestje dichtbij ‘s-Hertogenbosch tegen kwam. Een kruising tussen een Pomeriaan en Chih Tzu (ras dat onder Boomertje valt), precies wat ik zoek dus! Ik was op slag verliefd op een teefje met een prachtig koppie met het uiterlijk van een Pomeriaan, ik heb gelijk gebeld. Ze namen niet op, dus heb ik een berichtje achter gelaten. Nog geen half uur later werd ik terug gebeld, met het goede nieuws dat ik de eerste was en mocht kiezen! Aangezien ik een vrouwtje wilde en er maar één donkere tussen zat, de rest was wit en dat vind ik niet zo handig en mooi, was de keuze snel gemaakt.

Die avond nog zat ik met haar op mijn schoot in de auto en loopt ze hier nu vrolijk rond! Een droom die uitkomt! Waarom ik er nu voor heb gekozen een hond te nemen? Ik verwacht nog wel even (gedeeltelijk) thuis te zitten, dus heb alle tijd om haar op te voeden. Ik moet mijn bed uit, kom buiten, heb sociale contacten. En bovenal krijg ik gewoon een hoop liefde van een hond, iets dat ik nu wel kan gebruiken! Dit voelde ook heel erg als een stap zetten, waar ik een keer voor mezelf kies. Iets wat ik al zo lang wil, is nu uitgekomen! Dit voelt zó lekker! 

Wat ik eigenlijk met dit artikel probeer te zeggen is, dat hulp zoeken wanneer je mentaal niet zo lekker in je vel zit, helemaal niet erg is! Je kunt er tenslotte niks aan doen en ook hier is de huisarts voor. Het vervelende eraan is dat mensen het niet kunnen zien, buiten dat je misschien wat meer sip kijkt dan normaal. De drempel om naar de huisarts te gaan is erg moeilijk, héél erg moeilijk, maar doe het! Uiteindelijk zal het opluchten en krijg je hulp. Je kunt er tenslotte niks aan doen. Die storing in de bovenkamer is er nu eenmaal en daar ga je zelf niet uitkomen. Je gedachten schieten alle kanten op en je hebt dat gewoon simpelweg zelf niet meer onder controle.

Laten wij er in deze gekke tijden ook een beetje voor elkaar zijn, het hele Corona gedoe helpt natuurlijk niet mee. Wil je erover praten met me? Stuur me gerust een mailtje runhealthyfood@outlook.com of berichtje op Instagram: runhealthyfood.

Liefs Marlou

Over auteur

Hallo, wat leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Als eerste zal ik mij even voorstellen. Ik ben Marlou Remeeus 26 jaar en woon in Santpoort-noord. Ik werk fulltime als planner en verzorgende in een verpleeghuis bij mij in de buurt. Naast mijn werk ben ik een fanatieke hardloopster. 15 oktober 2017 heb ik mijn eerste marathon gelopen in Amsterdam. De weken hier naartoe zie je onder het kopje ''road to my first marathon'' in het menu. Daarnaast heb ik nog een grote passie en dat is koken en bakken. Ik vind het heerlijk om in de keuken te staan en om baksels uit te proberen. Ik hoop andere mensen te inspireren om een gezonde levensstijl te creëren met mijn website. Hopelijk hebben jullie er wat aan en duiken jullie ook de keuken in! Veel kook/bak plezier. Liefs Marlou

1 Reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *