Persoonlijk

Na 4 jaar lang strijden is er rust

Beste lezer,

Dat is alweer een tijdje geleden. Om precies te zijn juli 2021. Wat is er de afgelopen maanden veel gebeurd. Vooral op lichamelijk vlak is er een hoop om bij te kletsen.

Het begon allemaal afgelopen zomer waar ik dit artikel schreef. Een korte samenvatting: eigenlijk heb ik mijn hele leven al pijntjes en ben ik snel vermoeid, dit bleek fibromyalgie te zijn. Een verzamelnaam voor chronische pijn, vermoeidheid en het prikkelbaardarmsyndroom. Na de diagnose ben ik een revalidatie traject bij Medinello gestart. Daar ben ik in november begonnen en daar ben ik onwijs blij mee! Het traject is heel intensief maar geeft mij veel inzicht in hoe chronische pijn werkt, wat normale reacties zijn en hoe ik ermee om moet gaan. Dit is vooral psychisch erg fijn. Het voelt minder als falen en helpt enorm bij de acceptatie van de ziekte.

Afgelopen september ben ik wéér gestopt met werken. Mijn lichaam liet het niet meer toe en ik kwam in een burn-out terecht. Het enige wat ik nog wilde was liggen en slapen. Boodschappen doen was al onwijs vermoeiend terwijl de supermarkt 100m van mijn huis zit. De rondjes die ik met Luna liep waren genoeg. Af en toe kon ik ergens energie vandaan rapen om bij iemand op bezoek te gaan of bezoek te ontvangen maar dat was niet vaak. Van september tot begin oktober heb ik dan ook mijn rust gepakt, heb ik veel middagdutjes gedaan en heb ik niet te veel gedaan. Dit klinkt heel gek want ik was pas 6 maanden weer aan het werk? Blijkbaar trok mijn lijf het gewoon wéér niet. Begin oktober ging ik samen met een vriendin 10 dagen naar Kreta. Dat was echt heerlijk! Ontspannen op een hele andere manier en naar de zon, iets waar mijn lijf heel goed op gaat. Buiten dat wist die vriendin van de situatie af en pakte het onwijs fijn op. Het zou geen hele intensieve vakantie worden maar dat vond ze prima. De vakantie was onwijs genieten en we hebben onwijs gelachen. Twee dagen na thuiskomst lag ik in het ziekenhuis met de verdenking van een blinde darm ontsteking. Dat was niet geval maar er bleken twee cystes op mijn rechter eierstok te zitten. Ook niet heel prettig maar één was er al geknapt, vandaar de onwijze pijn, en de ander was niet super groot dus kon nog blijven zitten. Een cyste kan geen kwaad zolang hij maar geen klachten geeft.

In november ben ik gestart met het revalidatie traject en dat loopt tot eind februari. Tot op de dag van vandaag kon ik nog niet de kracht en energie vinden om weer aan het werk te gaan. In december begon ik toch wel een beetje aan mijn arbeidscontract te denken. Die loopt namelijk af per één maart, ik had nog maar een jaarcontract. Eind december stond er een afspraak met mijn teamleider gepland en die heb ik gevraagd te willen nadenken over mijn toekomst bij hun. Want zou het niet verlengd worden dan vond ik het wel erg fijn om dit ergens medio januari te weten zodat ik nog tijd zat had om iets anders te vinden. Gezien ik er toen nog vanuit ging dat ik in januari wel weer aan het werk zou kunnen.

Afgelopen vrijdag was daar de afspraak. De afgelopen weken heb ik er geregeld over nagedacht, zullen ze een medewerker die bijna een jaar in dienst is en daarvan al de helft ziek is wel willen houden? Als werkgever zijnde had ik nee gezegd, zo iemand kost natuurlijk hartstikke veel geld en dan hebben we het nog niet over de onzekerheid in de toekomst. Uiteraard hoopte ik zelf dat ze het wel zouden verlengen maar ergens wist ik gewoon dat dit niet ging gebeuren. Helaas was dit ook het geval, helaas zeg ik omdat het gek klinkt om als 27 jarige straks te zeggen: ik ben ‘werkeloos’ en krijg een uitkering. Maar nu het hoge woord eruit is moet ik eerlijk zeggen dat ik er geen moeite mee heb. Ten eerste omdat ik het aan zag aankomen en ten tweede omdat ik het begrijp.

Daarnaast is het voor mij ook een opluchting. Het voelt namelijk alsof ik al 4 jaar lang aan het strijden ben voor mijn werk. Zoals een hoop van jullie wel weten heb ik vanaf januari 2018 bijna een half jaar thuis gezeten met een hernia. Die kwam, vermoeden we, januari 2019 weer opspelen. De tweede keer in een jaar tijd, volgens mij zat er ook precies een jaar tussen, waarna ik weer in de ziektewet belandde. Gelukkig kon ik toen wel nog werken maar trok ik de zorg niet meer wat lichamelijk natuurlijk behoorlijk pittig is. Het verhaal dat ik ben gaan re-integreren als planner en daar uiteindelijk ook een baan in heb gekregen zullen ook een hoop van jullie al weten. Dit was voor mij al een hele stap maar wel de juiste, mijn lijf trok de zware zorg gewoon niet maar ik vond, en vind het eigenlijk nog steeds, het mooiste werk wat er is. In april 2019 ben ik 24u als planners gaan werken en nog 8u in de zorg omdat ik niet helemaal wilde stoppen en de vacature voor planner 24 uur betrof. Gelukkig kon ik toen ook uit de ziektewet want ik kon weer al mijn uren draaien dankzij mijn nieuwe functie. Dit was voor mijn lijf veel beter te doen. Ik merkte al vrij snel dat ik het plannen onwijs leuk vond en daar ook wel 32u zou willen werken maar dat was helaas niet mogelijk.

Helaas kwam daar rond maart 2020 de mentale klap, een depressie. En niet zo maar één, nee een flinke. Ook hier kunnen jullie een aantal artikels op mijn website over lezen. Nadat ik eind 2020 het besluit had genomen om bij mijn toenmalige werkgever weg te gaan, omdat ik daar niet meer op mijn plek zat en het onderhand mentaal beter ging, ben ik via indeed bij mijn huidige werk terecht gekomen. Ook een zorgorganisatie, waar ik wel 32u als planner kon gaan werken.

Eén maart 2021 ben ik daar gestart. Zoals hierboven al vermeld ging het vanaf augustus niet lekker en ben ik in september wéér gestopt met werken. Het voelde aan de ene kant heel oneerlijk, wat moet ik allemaal nog doen om wel aan het werk te kunnen blijven en niet weer ziek te worden? Ik had tenslotte een hele nieuwe werkomgeving, werkte niet meer in de zorg wat lichamelijk dus veel lichter was en toch ging het weer mis?
Bij medinello heb ik geleerd dat ik gewoon elke keer mijn grenzen over ging, ik dacht niet eens aan wat het met mijn eigen lijf zou doen maar altijd maar aan de ander en dan vooral het werk. Even voor de duidelijkheid: het werk kan hier helemaal niks aan doen, dit is 100% mijn eigen verantwoordelijkheid. Maar omdat ik dit gewend was en het al mijn hele leven zo deed voelde het normaal en goed. Daar heb ik nu dus een hele hoop over geleerd en daar ben ik ze onwijs dankbaar voor.

Dat maakt de situatie waar ik nu inzit prima. Ik ga ziek uit dienst en kom straks bij het UWV terecht . Ik weet simpelweg niet meer wat mijn lijf aankan en wat ik ermee moet op werkgebied. Voor mijn gevoel heb ik de afgelopen jaren onwijs veel geprobeerd, verandering van functie, andere werkplek, ik heb mijn werkdagen op verschillende manieren ingedeeld om te kijken of het bijv. beter ging wanneer ik de woensdag vrij nam i.p.v. de maandag. Dit allemaal mocht helaas niet baten. Het strijden is nu even klaar en ik ga ik straks samen met het UWV kijken hoe veel uur ik kan werken maar ook wat voor werk het beste is voor mij. Uiteraard had ik het graag anders gezien maar ik denk nu maar zo; hier is het UWV voor en ik hoop dat ze zien dat ik er alles aan heb gedaan. Nu is er even tijd voor mij, en daarbij komt nu een stuk rust. Ik voel mij namelijk altijd verantwoordelijk toe naar de werkgever, wat een hele goeie eigenschap is. Maar in mijn geval wanneer ik al 4 jaar aan het strijden ben met mijn eigen lijf, met daarbij de chronische klachten, en ik toch elk jaar weer terug geroepen word op een nieuwe en andere manier, is het nu goed zo! Wat kan een mens nog meer mee maken op haar 27e denk ik wel eens? En met rust bedoel ik zeker niet dat ik kan op mijn luie reet gaan zitten, dat kan ik überhaupt niet eens, maar ik heb niet meer de verantwoordelijkheid naar de werkgever. Ik verwacht namelijk dat het heel anders is naar het UWV. Of dat echt zo is moet ik afwachten maar voor nu is het prima en heb ik in ieder geval t/m 1 maart om dit los te laten en hopelijk weer wat energie op te laden. Daarnaast heb ik de komende maanden nog wat ziekenhuis afspraken omdat het lichamelijk nog steeds niet goed gaat. Maar dat komt goed! Ik ben nu ook hard aan het werk bij het revalidatie centrum met het vertrouwen in mijn lijf, dat is er onderhand niet meer.

Wat ik met dit artikel over wil brengen is dat het vooral goed is te luistern naar je eigen lijf, trek op tijd aan de bel. Daarnaast hoop ik dat de kijk naar chronisch zieken mensen, wat bij een hoop van de gevallen niet zichtbaar is, anders word. Je weet namelijk nooit wat iemand allemaal al heeft mee gemaakt, niemand vraagt om deze situaties, niemand wil een uitkering. Maar voor sommige mensen is het strijden dan even over.

Liefs, Marlou

Over auteur

Hallo, wat leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Als eerste zal ik mij even voorstellen. Ik ben Marlou Remeeus 26 jaar en woon in Santpoort-noord. Ik werk fulltime als planner en verzorgende in een verpleeghuis bij mij in de buurt. Naast mijn werk ben ik een fanatieke hardloopster. 15 oktober 2017 heb ik mijn eerste marathon gelopen in Amsterdam. De weken hier naartoe zie je onder het kopje ''road to my first marathon'' in het menu. Daarnaast heb ik nog een grote passie en dat is koken en bakken. Ik vind het heerlijk om in de keuken te staan en om baksels uit te proberen. Ik hoop andere mensen te inspireren om een gezonde levensstijl te creëren met mijn website. Hopelijk hebben jullie er wat aan en duiken jullie ook de keuken in! Veel kook/bak plezier. Liefs Marlou