Maak depressie bespreekbaar Persoonlijk

Uitbehandeld bij de psycholoog

Tot een jaar geleden had ik nooit gedacht bij de psycholoog te belanden, zoals ik nooit had verwacht in een depressie te raken. Maar goed, soms is het nodig en dat was het nu bij mij ook. 

Nu ik er achteraf zo over nadenk best gek. Ook hier heerst namelijk weer een taboe op. Waarom is het toegeven dat het niet goed gaat en je daar soms hulp bij nodig hebt zo moeilijk? Ik denk omdat we in deze wereld verwachten dat alles zo snel mogelijk en op de beste manier ‘goed’ moet gaan. Zelfs de jeugd van tegenwoordig is hier al de dupe van, ze moeten met de beste cijfers en op het hoogste niveau school afronden om vervolgens zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld te gaan verdienen. Hoe vaak zie je tegenwoordig dat jongeren aan het werk gaan nadat ze afgestudeerd zijn en ze erachter komen dat dit eigenlijk helemaal niet is wat ze willen? 

Maar goed, terug naar mijn verhaal. Nadat ik begonnen ben bij de praktijkondersteuner werd ik door verwezen naar de psycholoog. Het ging namelijk alleen maar slechter en het leek toch meer psychisch te liggen, waar we eerst dachten dat het vooral vermoeidheid was. De vermoede diagnose depressie kwam op de één of andere manier toch nog wel hard aan. Zoals ik in dit artikel al aangaf vond ik het al lastig naar de huisarts te gaan en uiteindelijk naar de praktijkondersteuner, laat staan een psycholoog. Achteraf gezien wel de beste stap. 

Maandag 15 juni had ik mijn eerste afspraak na 5 weken ‘wachten’. Mag ik even klagen? ik vind het namelijk belachelijk dat het tegenwoordig normaal is dat je 5/6 weken moet wachten voordat je terecht kunt bij een psycholoog. Niet dat de behandelaars er zelf wat aan kunnen doen, zeker niet. Maar 5/6 weken wachten voor iemand die mentaal alleen maar verder de grond in zakt is héél erg lang. In die weken bleef ik wel onder toezicht van de praktijkondersteuner en de huisarts.
Terug naar 15 juni. Ik zat in de wachtkamer en op de één of andere manier had ik hier minder moeite mee dan de eerste afspraak bij de huisarts en de praktijkondersteuner. Wellicht omdat ik nu al een aantal maanden in een flinke rollercoaster zat en ik er gewoon graag aan wilde werken. Ik wilde weer mezelf worden, al voelde het op dat moment misschien niet zo, diep van binnen wist ik dat dit niet was hoe ik wilde zijn en blijven. Voor diegene die mij nog niet zo goed kennen, ik praat niet zo snel over mijn gevoel. Ik ben juist gewend om dit aan anderen te vragen en mijn eigen gevoel/gedachten een beetje weg te proppen. Dus werk aan de winkel voor mijn behandelaar want die moest het letterlijk uit mij trekken. Ik ga verder niet te veel vertellen over de inhoud van mijn behandelingen maar gelukkig ging het steeds wat beter sinds ik Luna in juli heb. Ook kwamen we er toen achter waar de bekende druppel lag en waaraan ik moest gaan werken. 

Buiten mijn mentale probleempjes waren er ook nog de lichamelijke. Zo was ik in augustus 10kilo afgevallen en zat ik op een ongezond ondergewicht, het had niet veel lager moeten komen. Het ging toen mentaal ietsje beter omdat ik Luna destijds een maandje had, maar omdat ik nog steeds afviel was mijn energie héél erg laag. Om die reden stopte ik even met hardlopen, puur om wat energie te sparen. Een erg lastig besluit kan ik je zeggen want dat was mijn uitlaatklep om even lekker mijn hoofd te legen. Maar mijn lichaam gaf aan dat het te veel was, ik werd na elk tempo duizelig en zag de streepjes op de atletiekbaan dubbel, geen goed teken dus. 

De weken/maanden erna heb ik hard gewerkt en ben ik langzaamaan weer wat meer gaan genieten van het leven, buiten alle lichamelijke klachten en alweer de velen bezoekjes aan de huisarts. Mijn hartslag was namelijk bij de kleinste activiteit, trap oplopen bijvoorbeeld, al gigantisch hoog. Toen ik eenmaal het besluit had genomen weg te gaan bij mijn toenmalige werkgever zakte de lichamelijke gelukkig klachten ook snel. Sinds 11 december ben ik dan ook weer lekker aan het hardlopen. Heerlijk om weer te kunnen genieten van de rondjes en kilometers, en ook het tempo pakte ik snel weer op. Nieuwe doelen heb ik alweer gesteld, lees hier het artikel.

Ik ben er onwijs sterk uitgekomen.

Ik durf wel te zeggen dat ik een sterkere Marlou ben dan voorheen. Ben ik er al? Zeker niet, ik moet de lessen nu gaan toepassen in de praktijk maar dat gaat stapje voor stapje. Ontslag nemen was de eerste, beste en gelijk de moeilijkste stap. Dit geeft veel vertrouwen en als ik iets lastig vind denk ik terug aan dit besluit en hoe goed het mij heeft gedaan.

Luister naar je gevoel en onderneem actie.

The biggest lesson of all. Doen wat goed voelt, meer naar mijn eigen gevoel luisteren en wanneer het nodig is het zeggen. Waar ik voorheen altijd deed wat goed was voor andere doe ik nu meer wat goed is voor mij en durf ik meer mijn mening te geven of het te zeggen als ik ergens mee zit. 

Ook dit artikel schrijf ik weer voor mensen in de hoop hulp te gaan zoeken en de stap te verkleinen. Niemand wilt dit maar soms is het nodig, je hoeft je er nergens voor te schamen!
Dankbaar ben ik voor alles wat ik heb geleerd, dit proces en het vertrouwen en vooral het geduld van al mijn behandelaars. 

Liefs Marlou

Over auteur

Hallo, wat leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Als eerste zal ik mij even voorstellen. Ik ben Marlou Remeeus 26 jaar en woon in Santpoort-noord. Ik werk fulltime als planner en verzorgende in een verpleeghuis bij mij in de buurt. Naast mijn werk ben ik een fanatieke hardloopster. 15 oktober 2017 heb ik mijn eerste marathon gelopen in Amsterdam. De weken hier naartoe zie je onder het kopje ''road to my first marathon'' in het menu. Daarnaast heb ik nog een grote passie en dat is koken en bakken. Ik vind het heerlijk om in de keuken te staan en om baksels uit te proberen. Ik hoop andere mensen te inspireren om een gezonde levensstijl te creëren met mijn website. Hopelijk hebben jullie er wat aan en duiken jullie ook de keuken in! Veel kook/bak plezier. Liefs Marlou