Maak depressie bespreekbaar Persoonlijk

We blijven vooruit gaan

Wat ben ik blij weer zo’n positieve titel te kunnen gebruiken! Yess, we gaan nog steeds de goede kant op. 

Eind juli schreef ik dit artikel. Hierin schreef ik dat het mentaal niet zo lekker ging met mij. Ik zat in een behoorlijk diep dal en wist er niet meer uit te komen. In het begin kon ik bijna alleen maar huilen maar dat was gelukkig al snel over. Ik werd daarna voor mijn doen zelfs emotieloos! Na die periode volgde er een tijd van niks meer willen ondernemen, weinig eten, geen zin meer hebben in het leven en boodschappen doen was al zwaar. Ik vermeed contacten en lag veel in bed. Tot ik Luna kreeg, het beste medicijn! Het gaat nog steeds erg goed met haar, op een blaasontsteking na, maar ze groeit goed en het is een heerlijk vrolijk en lief beestje. Sinds ik haar heb, midden juli, gaat het elke keer met kleine stapjes vooruit zoals ik de laatste keer in dit artikel al schreef. Ik moet namelijk de deur uit en nog beter gezegd: mijn bed uit! Het wandelen vind ik heerlijk! Het liefste ga ik 10x per dag met haar naar buiten! Oké in het begin deed ik dat ook want ja ze moet wel zindelijk worden! Maar nu zijn we dat al een aantal weken aan het afbouwen! 

Maar goed, hoe gaat het nu met mij? Zoals de titel van het artikel al zegt: nog steeds elke week beter! Ik durf bijna wel te zeggen dat de bovenkamer het bijna weer doet zoals voorheen! Ik heb in ieder geval geen gekke gedachtes meer, zoals in de afgelopen periode. Ik begin weer zin te krijgen om te gaan leven en alles weer een beetje op te pakken! Wat voelt het heerlijk om dat weer te kunnen zeggen. Zo merk ik aan mezelf dat ik weer oprecht vrolijk ben en niet meer fake. Want ja, dat kon ik als de beste! Grote pokerface opzetten en vooral niet aan andere mensen laten zien dat het niet goed ging! Mijn probleem en niet het zijne. Nou daar kom ik nu heel hard op terug! Ja, het is mijn ‘probleem’ maar het is juist goed om het te bespreken met mensen die dicht bij je staan. Zij kennen je vaak al langer en kunnen je erbij helpen. Als je het andersom bekijkt zou je het toch ook fijn vinden? En inderdaad dat zeg ik nu, ik heb hier echt heel veel van geleerd! 

Het enige wat ik nog steeds ben is erg moe. Maaaar: dat mag! Zoals mijn behandelaar zei: “Marlou, dat is weer een stap, toelaten is het begin van alles”. Stiekem ben ik er ook best wel trots op! Ik was de beste in dit soort signalen negeren en maar doorgaan, ik ben zo iemand die soms geen rem heeft. Lekker gaan en we zien wel waar we uitkomen. Hier heb ik de afgelopen periode wel van geleerd. Luister naar je lichaam, vraagt het om iets: laat het toe! Als je dat niet doet gaat het herstel alleen maar langer duren! Ook dat doe ik niet meer. Na die nare periode was ik zo enthousiast dat ik weer kon dat ik te veel dingen deed. Daar moest ik dan de dag erna de zure vruchten van plukken en had ik een dag waar ik, buiten de wandelingen met Luna, alleen maar op de bank lag. Ook niet erg natuurlijk maar ik besefte wel dat als ik zo door zou gaan het uiteindelijk niet over zou gaan. Sinds een maand/anderhalve maand plan ik één activiteit op een dag. ‘S-ochtends of ‘s-middags ga ik wat doen! Het dagdeel waarin ik dan geen afspraak of activiteit heb mag ik van mezelf een beetje in huis rommelen, legaal bankhangen, mijn grammy-napje doen, puzzeltje maken, een blogje schrijven etc. Activiteiten waarvan ik niet heel moe word. Op deze manier is het prima vol te houden! Doe ik toch te veel op een dag, dan word ik daar gelijk voor terug gefloten.  

Vanaf volgende week ga ik weer heel rustig beginnen met werken. Niet mijn eigen werk maar iets anders, even iets heel simpels maar toch weer op het werk aanwezig en onder de mensen zijn! Dan ga ik beginnen met twee keer per week een uurtje en vanuit daar opbouwen. Het contact met mijn teammanager is erg goed, wat mij heel veel rust geeft! We bekijken het gewoon per week en als het goed gaat, gaan we uitbreiden. Merk ik toch weer achteruitgang, of gaat het goed zo en geeft opbouwen mij te veel onrust, dan passen we ons daarop aan. Ik word totaal niet gepusht en dat is echt heel erg prettig. We gaan gewoon rustig opbouwen! 

Ook heb ik gisteravond weer een klein rondje hard gelopen, het begon alweer een aantal dagen te kriebelen maar ik kon mij er niet toe zetten. Oké, het ging te hard en was misschien een beetje ver achter elkaar na 2 maand rust maar daar hebben we weer van geleerd. Volgende keer langzamer en in blokjes rennen en wandelen. Ik genoot in ieder geval weer van het kunnen hardlopen en gaf me mentaal een goed gevoel! Nu, de dag erna, voel ik mij ook weer wat moe, een flinke les dus weer!

Waar ik momenteel erg van geniet zijn mijn lieve huisdieren. Ja, het klinkt echt heel gek wat ik nu ga zeggen maar het voelt een beetje als een familie. Nu het buiten weer wat kouder word komt Saartje (rood witte kat) weer lekker op schoot zitten, Luna erbij en Molly (cyperse kat) komt zelfs op de bank liggen. Dat is nogal wat want dat deed die in mijn vorige woning zelden tot nooit.

Kortom, weer een positief bericht!  Hopelijk zakt de moeheid snel. Maar we moeten nog voorzichtig zijn want ik ben nog erg kwetsbaar!

Liefs Marlou

Over auteur

Hallo, wat leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Als eerste zal ik mij even voorstellen. Ik ben Marlou Remeeus 26 jaar en woon in Santpoort-noord. Ik werk fulltime als planner en verzorgende in een verpleeghuis bij mij in de buurt. Naast mijn werk ben ik een fanatieke hardloopster. 15 oktober 2017 heb ik mijn eerste marathon gelopen in Amsterdam. De weken hier naartoe zie je onder het kopje ''road to my first marathon'' in het menu. Daarnaast heb ik nog een grote passie en dat is koken en bakken. Ik vind het heerlijk om in de keuken te staan en om baksels uit te proberen. Ik hoop andere mensen te inspireren om een gezonde levensstijl te creëren met mijn website. Hopelijk hebben jullie er wat aan en duiken jullie ook de keuken in! Veel kook/bak plezier. Liefs Marlou